Duch Święty w postaci gołębicy

Duch Święty w postaci gołębicy

1313
0
UDOSTĘPNIJ

Jezus zapowiadając zesłanie Ducha Świętego, mówi o Nim, że jest Pocieszycielem (J 14,15). Grecki przydomek PARAKLETUS pochodzi od wyrazu „pocieszenie”. O pocieszeniu pisze Orygenes, że jeżeli ktoś zasłużył na uczestnictwo w Duchu Świętym, to poznawszy Jego tajemnice otrzymał niewątpliwie pocieszenie i radość życia; dusza jego nie może doznać żadnego zamętu ani smutku, nic go nie trwoży, bo „mówi z łaski Ducha Świętego, że Panem jest Jezus” (1 Kor 12,3). Św. Paweł dodaje: „Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra” (1 Kor 12,7).

A Jean-Paul Roux w swojej interesującej książce pt. „Jezus” opisuje to w taki sposób:

– Duch Święty nad Jordanem nie jest gołębicą, ma tylko postać gołębicy. Gołębica jest ptakiem uświęconym przez składanie jej na ofiarę; odnajdujemy ją również w Księdze Rodzaju, która mówi, że Duch Boży unosił się nad wodami (Rdz 1,2); po potopie gołębica przynosi Noemu gałązkę oliwną (Rdz 8,8-11) jako znak, że niszczące wody opadają i wyłania się z nich nowy świat, oczyszczony przez nie obmyty z win. Ziemia była zanurzona i wynurzyła się, podobnie jak człowiek w wodach rzeki, i pojawił się ten sam ptak.

Każda z Trzech Osób Jedynego Boga, każda z trzech Osób Trójcy Świętej w dziejach ludzkości, które toczą się w czasie ma swoją epokę.  I tak: był czas Stworzenia. Jest to jakby epoka Boga Ojca, choć przecież stwarzał Bóg Trójjedyny: stwarzał Bóg przez swoje SŁOWO, którym jest Jezus, a Duch Boży unosił się nad wodami. Czas Syna: to czas Odkupienia, choć przecież w niepojęty dla nas sposób Trójjedyny Bóg był w tym obecny. I czas obecny: Czas Ducha Świętego.

Znajdziemy także Czas Ducha Świętego wg Tadeusza Żychiewicza, nieżyjącego a niedoścignionego mistrza słowa, kiedy kazano mu pisać o Duchu Świętym, to tak to uczynił przez swoje odczucia jak umiał wyraził, ujmując w modlitwę prawdę o Czasie Ducha Świętego.

 – Był czas, gdy kłóciły się o Ciebie, Duchu Święty, nawet przekupki na targu w Konstantynopolu, bo wszystkich ogarnęły teologiczne dyskusje, czy pochodzisz tylko od Ojca czy od Ojca i Syna. I był czas, że o te opinie bizantyjskich przekupek i filozofów biły się wojska. Ginęli ludzie tylko po to, aby prawda o Tobie, Duchu święty, mogła być przez wszystkich uznana.

-Tyle prawdziwie uczonych ksiąg napisano o Tobie, Duchu Święty. Tyle przeprowadzono scholastycznych dowodów na Twoje istnienie. Tyle poplątanych teorii, błędnych heretyckich poglądów o Tobie rozgłaszano. Bo każdy chciał Cię widzieć po swojemu. I każdy uparcie twierdził, że tylko on ma rację. A Ty jesteś najprostszy. Duchu Święty. Mówić o Tobie trudno, bo nauczeni ludzkich zawiłości, nie umiemy jasno wyrazić tego, co proste i zwyczajne.

– Zresztą, jakimi słowami ludzkimi można wyrazić to, co jest Boże, co Boga samego dotyczy? Ty Boże, Duchu Święty, jesteś niewyrażalny, bo żadne ludzkie słowa nie są w stanie wyrazić prawdy o Tobie.

Przytoczymy jeszcze fragment o Duchu Świętym z pisma „Niedziela” dla przybliżenia i jakby uwspółcześnienia poprzez znany nam aktualnie tygodnik katolicki.

(…) W jakich symbolach Pismo Święte ukazuje Ducha Świętego?

Ważnym symbolem Ducha Świętego jest podmuch wiatru. Św. Łukasz opisując Zesłanie Ducha Świętego, tak pisze: „Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali” (Dz 2, 2). W Ewangelii św. Jana czytamy zaś słowa samego Chrystusa: „Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha” (J 3, 8). Symbolika wiatru ukazuje nam tajemniczość Bożego działania. Nikt z ludzi nie potrafi przewidzieć działania Ducha Świętego.

– On tchnie, kędy chce, ale rozpoznajemy Jego działanie po skutkach. Innym symbolem Ducha Świętego jest ogień. To właśnie w postaci języków „jakby z ognia” Duch Święty spoczywa na uczniach w poranek Pięćdziesiątnicy i napełnia ich sobą (por. Dz 2, 3). Ogień oczyszcza (wypala), ogrzewa i oświeca. Taką też rolę pełni wewnętrznie wobec nas, ludzi, Duch Święty.

– Kolejnym symbolem Ducha Świętego jest gołębica. Gdy Chrystus wychodzi z wody po swoim chrzcie, zstępuje na Niego Duch Święty jak gołębica i spoczywa na Nim (por. Mt 3,16). Gołębica jest symbolem łagodności i pokoju. W Księdze Rodzaju pojawia się jako znak pojednania Boga z ziemią, ukaraną z powodu grzechu. Noe wiedząc, że arka osiadła na twardym gruncie, wypuścił gołębicę, a ta wracając, przyniosła mu świeży listek z drzewa oliwnego (por. Rdz 8, 11). Ojcowie Kościoła tłumacząc ten symbol Ducha Świętego, odwołują się także do słów z Księgi Rodzaju: „Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami” (por. Rdz 1, 2).

– Mamy zatem dwa obrazy: Ducha Bożego unoszącego się nad wodami przed stworzeniem świata i gołębicę unoszącą się nad wodami potopu i szukającą nowej ziemi. Katechizm Kościoła Katolickiego wśród symboli Ducha Świętego wylicza także: wodę, namaszczenie, obłok i światło, pieczęć, rękę i palec. Duch Święty ożywia nieustannie Kościół i cały świat: „Bez Twojego tchnienia, cóż jest wśród stworzenia, jeno cierń i nędze” (fragment Sekwencji z Mszy św. na Zesłanie Ducha Świętego). Prawdę tę w symboliczny sposób wyraża witraż z gołębicą w Bazylice św. Piotra w Rzymie, który napełnia ciepłym światłem ogromne wnętrze tej bazyliki.

– Bez otwarcia się na Ducha Świętego życie człowieka nie ma świeżości, przestaje być twórcze. Św. Paweł pisze: „Otóż zapewniam was, że nikt, pozostając pod natchnieniem Ducha Bożego, nie może mówić: »Niech Jezus będzie przeklęty!«. Nikt też nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: »Panem jest Jezus«” (1 Kor 12, 3).

– Duch Święty jest obecny podczas czytania Słowa Bożego i pomaga nam je zrozumieć, jest obecny podczas naszej modlitwy i nią kieruje. „Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami” (Rz 8, 26b). To On także pobudza nas do spontanicznego wzniesienia serca ku Bogu i do spełniania dobrych uczynków.

– „Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5, 22-23). Nowe życie, o którym w rozmowie z Nikodemem mówił Chrystus, jest możliwe tylko dzięki Duchowi Świętemu (por. J 3, 3-6). Niech więc przeżywana przez nas Uroczystość Zesłania Ducha Świętego pomoże nam lepiej zrozumieć obecność w naszym życiu Ducha Pocieszyciela i stanie się kolejną okazją do oddania czci Najświętszej Trójcy.

Giza Banaszkówna

(Oprac. na podstawie portali katolickich)

Fot. Andrzej Kalinowski